رابطه عشق با زیبایی

پرسش : عشق زیبایی را می آفریند یا زیبایی عشق را؟
پاسخ : در پاسخ به این سؤال باید عرضه بداریم که نه عشق زیبایی را می آفریند و نه زیبایی عشق را. آنچه قبل از این دو عامل نقش کلیدی و اساسی دارد شناخت و معرفت به حسن و نیکی است [که زیبایی یک نوع از انواع نیکی و حسن است چه زیبایی به نیکی ظاهری اطلاق می گردد و حسن و نیکی به هر نوع صفت پسندیده چه ظاهری و چه معنوی چه صورتی و چه سیرتی] آنگاه که درک و شناخت از زیبایی و یا بهتر بگوییم از حسن فراهم شد و فرد به وجود آن در شخصی _معشوق_ پی برد، اولین گامها در مسیر عشق برداشته می شود حال هر چه درک و معرفت عاشق از حسن معشوق بیشتر باشد و هر چه میزان حسن و نیکی معشوق در چشم (و کانال ادراکی و درک) عاشق تمام و کاملتر باشد میزان عشق فزونتر است. لذا می گویند عشق مراتب دارد و عاشقان به یک اندازه به معشوق خود عشق نمی ورزند. و این مراتب به حسب میزان حسن و مقدار معرفت متفاوت می شود. با عنایت به مطالب فوق به دست می آید که اگر شخصی برای عاشق، نیک جلوه نکند و زیبا به چشم نیاید (یعنی او را زیبا نبیند) هرگز مورد عشق ورزی عاشق واقع نمی شود. مهم آن است که آن شخص (معشوق) برای عاشق نیکو و حسن ظاهر شود و به اصطلاح عاشق او را نیکو و زیبا ببیند و الا تا این رخ ندهد عشق محقق نمی شود چون نسبت به چیزی که از آن آگاهی ندارد نه عشق معنا پیدا می کند و نه نفرت.

دکمه بازگشت به بالا