شکستن مکرر توبه و تکرار گناه

آیا کسی که مکررا توبه توبه خود را می شکند و مرتکب گناه می شود توبه اش قبول است؟ آیا شکستن مکرر توبه و تکرار گناه مانع از پذیرفته شدن مجدد توبه می شود؟

شکستن مکرر توبه و تکرار گناه

در پاسخ به این سؤال باید گفت که پیامبر(ص) فرمودند: «کلما أذنَبت‌َ استَغفَرِالله»؛ یعنی هر چه گناه‌کردی از خداوند طلب آمرزش کن، منظور سخن پیامبر این نیست که گناه را دست کم بگیریم و از انجام گناه بی‌تفاوت بگذریم بلکه باید تلاش کنیم تا توبه را معراجی برای عظمت روح، طهارت نفس و پاکی نیت خود قرار دهیم.

هر انسانی پیوسته نمی‌تواند خود را از ارتکاب گناهان منزه سازد و خداوند هیچ گاه ذره‌ای از زمین و آسمان را از نظر ناپدید نمی‌کند و حتی‌روزی نمی‌آید که بگوئیم صاحب این کتاب گناهان کوچک و بزرگ را کنار می‌گذارد مگر این که آن را بشمارد. بنابر این هر انسانی باید توبه را وسیله‌ای برای آمرزش‌گناهان خود قرار دهد، و خداوند بسیار آمرزنده و مهربان است.

مردی مرتکب گناه شد. با اندوه فراوان نزد پیامبر(ص) آمد و گفت: ای رسول خدا، من گناه می‌کنم. فرمود: از خدا طلب مغفرت کن.
گفت: توبه می‌کنم سپس برمی‌گردم. فرمود: هر چه گناه می‌کنی طلب آمرزش کن، گفت: در این صورت گناهانم زیاد می‌شود. فرمود: بخشش خدا زیاد است، پیوسته توبه کن تا شیطان رانده شود، همانا خداوند با توبه بنده خود نسبت به خودش شاد می‌شود: «إن‌َّ‌اللهَ یحِب‌ُّ التَّوّابین‌َ وَیحِب‌ُّ المُتَطَهِّرین»؛همانا خداوند توبه کنندگان را دوست دارد و پاکان را دوست‌دارد.

شکی نیست که در درون هر انسانی تضاد و تصمیم بین حق و باطل، حلال و حرام.. عقل و شهوت.. وجود دارد؛ تضاد لحظه‌ای از زمان، انسان را زیر چرخ گناه شهوت قربانی می‌کند و این بدان معنا نیست که او به پایان کار رسیده و گرفتار گناه و معصیت شده است و هیچ امید نجاتی برای او نیست؛ زیرا خداوند برای انسان فرصت بازگشت به سوی دایره حق، عمل به حلال و تحکیم عقل را فراهم کرده است تا جایی که درهای توبه را برای بندگان گناهکارش گشوده است تا از گناهان و معاصی چرکین پاک شوند.

کارهای را که باید انجام دهیم که دیگر مرتکب گناه نشویم:

1- جدا شدن از محیط گناه و عدم شرکت در مجالس معصیت، چرا که توبه کار در آغاز امر آسیب پذیر است و مانند بیماری است که تازه از بستر برخاسته، و اگر با پای خود به مناطق آلوده به میکرب های بیماری زا رود، احتمال آلودگی مجدد او به بیماری فراوان است؛ و یا هم چون معتادی است که ترک اعتیاد به مواد مخدر نموده ولی هر گاه به مناطق آلوده برگردد، به سرعت آلوده می‏شود.

2- باید در دوستان و معاشران خود تجدید نظر کند؛ هر گاه در گذشته کسانی بوده‏اند که او را تشویق به گناه می‏کردند، از آنها شدیداً فاصله گیرد.

3- هر زمان وسوسه ‏ها و انگیزه‏های آن گناه در او پیدا می‏شود، به ذکر خدا روی آورد، چرا که ذکر خدا مایه آرامش دل ها است؛ « الا بذکر الله تطمئن القلوب »

4- همواره در باره آثار زیانبار گناهی که آن را ترک گفته بیندیشد و آن آثار را نصب العین خود قرار دهد، مبادا بر اثر غفلت از آن و فراموش کردن اثرات مرگبار آن گناه، بار دیگر انگیزه‏های گناه مجدد در او رشد کند، و وسوسه‏ها از هر سو به قلب او هجوم آورد .

5- در داستان های پیشینیان و کسانی که بر اثر گناهان مختلف گرفتار مصائب دردناکی شدند، بیندیشد، و سرگذشت آنها را از نظر بگذراند، حتی در حالات انبیاء و پیامبران معصومی که گاه گرفتار لغزش ترک اولی شدند، مطالعه کند؛ مثلاً، ببیند که چه امری سبب شد آدم با آن مقام والایش از بهشت رانده شود، یا حضرت یونس مورد خشم قرار گیرد، و به زندان شکم ماهی فرستاده شود یا بر اثر چه عواملی یعقوب(ع)، پیامبر بزرگ خدا، به درد جان فرسای فراق فرزند سال ها گرفتار آید .

مطالعه ‏این امور بی ‏شک وسوسه‏های گناه ‏را کم ‏می‏کند، و به توبه دوام و ثبات می ‏بخشد.

6- به عقوبت ها و مجازات هایی که بر یکایک از گناهان وعده داده شده بیندیشد، و این احتمال را از نظر دور ندارد که تکرار گناه بعد از توبه ممکن است مجازات شدیدتری داشته باشد.

و نیز به الطاف و عنایات الهیه که در انتظار توبه‏ کاران است و شامل حال او شده است توجه کند و دائماً به خود تلقین نماید، بکوش، و این عنایات و الطاف را حفظ کن، و این مقام والایی که خداوند نصیب تو کرده است‏ به آسانی از دست مده !

7- باید وقت شبانه روزی خود را با برنامه‏ های صحیح پر کند، برنامه تلاش برای زندگی آبرومند، برنامه عبادت و بندگی خدا و برنامه سرگرمی‏های سالم؛ زیرا بی‏کاری و خالی ماندن اوقات از برنامه، بلای عظیمی است که زمینه را برای وسوسه‏های بازگشت به گناه فراهم می‏سازد .

از دانشمندی پرسیدند که تفسیر حدیث « التائب حبیب الله » (توبه کننده دوست خداست) چیست؟ گفت: منظور کسی است که مصداق این آیه ‏شریفه باشد: « التّائِبُونَ الْعابِدُونَ الْحامِدُونَ السّائِحُونَ الرّاکِعُونَ السّاجِدُونَ اْلآمِرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ النّاهُونَ عَنِ الْمُنْکَرِ وَ الْحافِظُونَ لِحُدُودِ اللّهِ وَ بَشِّرِ الْمُؤْمِنینَ » توبه کنندگان، عبادت کاران، سپاسگویان، سیاحت کنندگان، رکوع کنندگان، سجده ‏آوران، آمران به معروف، نهی کنندگان از منکر، و حافظان حدود (و مرزهای) الهی، (مؤمنان حقیقی‏اند)؛ و بشارت ده به (این چنین) مؤمنان.

دکمه بازگشت به بالا