مناظره امام علی (علیه السلام) با خوارج در بحث کفر

از دیدگاه شیعه ایمان ، اقرار به لسان و تصدیق به قلب است،یعنی تسلیم خداوند بودن و تصدیق به آنچه پیامبراکرم(صلی الله علیه وآله وسلم) آورده است به زبان و قلب. اگر شخص این دو امر را باهم داشت وارد دایره ایمان می‌شود وعمل، فقط درجه ایمان را مشخص می‌کند، اما در اصل ایمان تاثیری ندرد.

خوارج عقیده داشتند: کسى که گناه کبیره انجام دهد، کافر و از اسلام خارج شده است، مگر توبه کند و دوباره مسلمان گردد.

حضرت علی (علیه السلام) برای افشاء گمراهی خوارج، سنت پیامبر(صلی الله علیه و آله) را حجت قرار دادند و فرمودند:  پس اگر چنین مى‌‏پندارید که من خطا کرده و گمراه شدم، پس چرا همه امّت محمّد (صلّى اللّه علیه و آله و سلّم) را به گمراهى من گمراه مى‌‏دانید؟ در حالى که شما مى‌‏دانید، همانا رسول خدا زناکارى را که همسر داشت‏ سنگسار کرد، سپس بر او نماز گزارد، و میراثش را به خانواده‏‌اش سپرد، و قاتل را کشت و میراث او را به خانواده‌‏اش بازگرداند، دست دزد را برید و زناکارى را که همسر نداشت تازیانه زد، و سهم آنان را از غنائم مى‌‏داد تا با زنان مسلمان ازدواج کنند.
پس پیامبر اکرم آن‌ها را براى گناهانشان کیفر مى‏‌داد، و حدود الهى را بر آنان جارى مى‌‏ساخت، امّا سهم اسلامى آن‌ها را از بین نمى‌‏برد، و نام آن‌ها را از دفتر مسلمین خارج نمی‌‏ساخت.پس با انجام گناهان کبیره کافر نشدند شما خوارج، بدترین مردم و آلت دست شیطان، و عامل گمراهى این و آن مى‏‌باشید.[1]

نتیجه: پس نبی مکرم اسلام با مرتکبان گناه کبیره همانند مومنان رفتار می‌کردند، و به صادق و کاذب بودن  و  قلوب آن‌ها  کاری نداشت و آن‌ها را کافر نمی‌دانستند.

پی‌نوشت:
[1]. شریف الرضی، محمد بن حسین‏، نهج البلاغه / ترجمه دشتى، نشر مشهور،قم،خطبه 127، ص241« فَأَخَذَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ ص بِذُنُوبِهِمْ وَ أَقَامَ حَقَّ اللَّهِ فِیهِمْ وَ لَمْ یَمْنَعْهُمْ سَهْمَهُمْ مِنَ الْإِسْلَامِ وَ لَمْ یُخْرِجْ أَسْمَاءَهُمْ مِنْ بَیْنِ أَهْلِه‏»
برگفته از پایگاه جامع فرق ، ادیان و مذاهب

دکمه بازگشت به بالا