تا خدا مشکلم را حل نکند یا اگر حاجتم را ندهد نماز نمی خوانم!

تا خدا مشکلم را حل نکند یا اگر حاجتم را ندهد نماز نمی خوانم!
لطفا به این پست امتیاز دهید

برخى ها که نمازشان را ترک کرده اند می گویند اگر خداوند مشکلات ما را حل نکند نماز نخواهیم خواند؛ آیا این درست است؟

فرض مى‏ کنیم که آن چه برخى مى‏ گویند مطلب صحیحى باشد که اگر خدا مشکل ما را حل کند ما نماز مى‏ خوانیم؟ حال با توجه به این فرض به مطالب زیر توجه شود:

الف – اگر کسى که مشکلى ندارد فقط باید نماز بخواند، در این صورت اکثر مردم نباید نماز بخوانند؛ چون هر یک به نحوى مشکلى دارند. اگر یک جوان مشکل ازدواج و خانه دارد، بسیارى از ازدواج کرده ‏ها و خانه ‏دارها نیز ده‏ ها مشکل دارند. حال آیا مى‏ توان این مبنا را پذیرفت؟

ب – نماز خواندن در برابر حل مشکلات؛ یعنى شاکر بودن در برابر احسان و لطف خداوند. حال مى‏ پرسیم آیا تا کنون خداوند نعمتى به ما نداده که در برابر آن شاکر باشیم؟! آیا نعمت وجود، سلامتى، عقل، حواس، خانواده و… آیا سزاوار نیست که در برابر نعمت ‏هایى که به ما داده او را شاکر باشیم تا او نیز نعمتش را بر ما افزون سازد.

ج – آیا احتمال نمی دهید که مشکلات فعلى به جهت ناسپاسی هاى گذشته باشد؟! خداوند خود فرموده است: اگر«سپاس‏ گزارى کنید، نعمتتان را افزون می سازیم»[1] آن چه گفتیم با توجّه به فرض بود، ولى اگر از زاویه کامل‏ ترى به موضوع نگاه کنیم، خواهیم دید که نماز فلسفه‏ اى دارد فراتر از موضوع شکرگزارى و قدردانى نسبت به نعمت‏ هاى خداوند نمازهاى روزانه چراغ‏ هایى است که در مسیر پر پیچ و خم زندگى روشن مى‏ شود تا انسان در گردونه ‏ها، سختى ‏ها و ظلمت‏ ها خود را نبازد و در مسیر راستى و درستى حرکت کند؛ ناامید نگردد و بر مشکلات با توکل بر خداوند فائق آید.[2]

د – آیا فکر نمی کنید با ترک نماز یکی از مهم ترین ابزارهای حل مشکلتان را کنار گذاشته اید؟ آیا نمی دانید خداوند برا ی رفع مشکلات، کمک گرفتن از نماز را توصیه نموده است.
خداوند متعال در سوره بقره چنین توصیه نموده است:«اسْتَعینُوا بِالصَّبْرِ وَ الصَّلاه»[3]؛«از صبر و نماز یارى جویید»

و – وجود برخی مشکلات عامل رشد و تعالی مومنین است و نباید آن را به عامل سقوط خود تبدیل نمود.
حضرت موسى در گفتاری که با خداوند داشت عرض کرد: خدایا دوست ندارم که بیمار و ضعیف گردم و در عبادت من سستى پیدا گردد و هم دوست ندارم همیشه سالم باشم که تو را فراموش کنم، بلکه دوست دارم گاهى بیمار شوم که تو را یاد کنم و گاهى سالم شوم، و تو را شکرگزارم.[4]

پی نوشت :
[1]- ابراهیم (14)، آیه 7
[2]- مجتبی کلباسی، یکصد پرسش و پاسخ درباره نماز، ستاد اقامه نماز، پائیز 80 ش، چاپ اول، ج 1، ص 57
[3]- (2) البقره 45
[4]- ارشاد القلوب-ترجمه سلگى، ج‏1، ص 122
منبع: انوار طاها برگرفته کتاب پرسش ها و پاسخ های نماز، سید حسن موسوی (مرکز تخصصی نماز)

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن