سیر و سلوک و سالک حقیقی از نظر قرآن

سیر و سلوک در قران

در قرآن کریم درباره سالک حقیقى راه خدا شدن ، و در عین حال هیچ گونه ضرر و زیان دنیایى و آخرتى ندیدن ، چه دستورهایى را به انسان مى دهد؟
 1 . خداوند متعال می فرماید: «الّذین إذا أصـبتهم مصیبهٌ قالوا إنّا للّه و إنّا إلیه رجعون ; (بقره ، 156) ]صابران [ آنانند که وقتی مصیبتی به آنها برسد ، می گویند: «ما از آنِ خدا هستیم و به سوی او باز می گردیم » . در این آیه ، از یک سو انسان خود را مِلْک خدا می داند و از طرفی دیگر خود مسافری می شود که به سوی او در حرکت است . خداوند در جای دیگری می فرماید: «ای انسان ! تو با تلاش و رنج به سوی پروردگارت پیش می روی و سرانجام او را ملاقات خواهی کرد» .(انشقاق ،6) بیش از بیست آیه از آیات قرآن کریم سخن از لقاءالله دارند که سرمنزل مقصود سالکان الی الله و عارفان الهی است . 2 . انسان می تواند سالک حقیقی و عارف الهی باشد و در عین حال نیز ضرر مادی و دنیایی و آخرتی نبیند این که سالک حقیقی ضرر آخرتی نمی بیند ، روشن است و نیازی به توضیح ندارد; امّا سالک حقیقی در برخی موارد ممکن است از نعمت ها و لذت های مشروع خداوند در این دنیا استفاده کند و این دو موضوع با هم قابل جمعند; ولی اگر سالک حقیقی بخواهد شیوه دنیاطلبی و دنیا زدگی را پیشه کند ، این کارِ او ، با عرفان و سالک بودن منافات دارد و قابل جمع نیستند ، و انسان وقتی در دنیا طلبی و دنیاگرایی غرق شد ، به طور مسلم از سیر و سلوک باز می ماند; چنان که خداوند می فرماید: «و ما الحیوه الدّنیا إلاّ متـع الغرور; (آل عمران ، 185) و زندگی دنیا چیزی جز سرمایه فریب نیست .•
پی نوشت ها:_ 1 . ر . ک : تفسیرنمونه ، آیت الله مکارم شیرازی و دیگران ، ج 3 ، ص 2 .2 ،
دکمه بازگشت به بالا