شکرگزاری از خدا و نعمت های خداوند در قرآن

شکر گزاری از خدا | شکرگزاری از نعمت های خداوند | شکرگزاری در قرآن

نعمت های خداوند قابل احصاء نیست، خداوند متعال هستی را برای اشرف مخلوقات خود آفرید تا راه سعادت برای او هموار باشد.

وَ إِنْ تَعُدُّوا نِعْمَتَ اللَّهِ لا تُحْصُوها.[1]

اگر نعمت های خداوند را بشمارید، هرگز نمی توانید آنها را به آخر برسانید.

ذره ذره هستی مدعای آیه شریفه را تصدیق می کند، اگر در هر عضوی از پیکره خود اندک دقتی کنید، درمی یابید که او با چه برنامه ای دقیق و منظم و منسجم، سلول ها و اتم ها را در کنار هم چیده است.

شُکراً للَّهِ تَعالی.

و البته ذکر این تمدیح نیز نعمتی است و همان، محتاج شکری دیگر می باشد.

قال زین العابدین علیه السلام: فَکیفَ لی بِتَحْصیل الشُّکرِ وَ شُکری ایاک یفْتَقِرُ الی شُکرٍ فَکلَّما قُلْتُ لَک الْحَمْدُ وَجَبَ عَلَی لِذلِک انْ اقُولَ لَک الْحَمْدُ.[2]

چگونه من شکر نعمت به جا آورم، در حالی که هر شکر من به درگاه تو محتاج به شکر دیگری است، و هر وقت گفتم سپاس و ستایش خاص تو است، لازم شد برای این هم بگویم ستایش فقط مخصوص تو است.

و غیر قابل قیاس با نعمت های مادی، نعمت وجود چنین پروردگار مهربانی، و رسول دلسوزی و معصومین راهنمایی است، و این بالاترین نعمت ها است.

الحمدللَّه الذی عرفنی نفسه و لم یترکنی عمیان القلب

الحمدللَّه الذی جعلنی من امّه محمد صلی الله علیه و آله

ابو حنیفه از امام جعفر صادق علیه السلام تفسیر آیه:

ثُمَّ لَتُسْئَلُنَّ یوْمَئِذٍ عَنِ النَّعِیمِ.[3]

سپس از شما در مورد نعمت هایی که داشته اید سئوال می کنند.

را پرسش نمود، امام علیه السلام فرمود: به عقیده تو مراد از «نعیم» چیست؟ ابوحنیفه گفت: مراد غذا و طعام و آب خنک است. امام علیه السلام فرمود: نعیم، ما اهل بیت هستیم که خداوند به واسطه ما به بندگان نعمت داد.[4]

همان امام همام در روایت دیگر می فرماید:

انَّما یسْأَلُکمْ عَمَّا انْعَمَ عَلَیکمْ بِمُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ صلی الله علیه و آله.[5]

تنها از شما نعمت پیامبر و آل او که بر شما ارزانی داشته سؤال می شود.

در کنار نعمتهای معنوی ذکر شده، همراهی با برادران ایمانی نیز از جمله نعمتهای بزرگ الهی محسوب می شوند.

به روایتی از امام رضا علیه السلام در این زمینه توجه فرمایید:

اعْلَمُوا انَّکمْ لا تَشْکرُونَ اللَّهَ بِشَی ءٍ بَعْدَ الْایمانِ بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ بَعْدَ الْاعْتِرافِ بِحُقُوقِ اوْلِیاءِ اللَّهِ مِنْ آلِ محمَّدٍ علیهم السلام احَبُّ الَیکمْ مِنْ مُعاوَنَتِکمْ لِاخْوانِکمُ المُؤْمنینَ علی دُنْیاهُمْ.[6]

بدانید شما، بعد از ایمان به خدا و رسول او و اعتراف به حقوق اولیاءالله از آل محمد علیهم السلام، شکرگزار خدا نخواهید بود به چیزی دوست داشتنی تر نزد شما از یاری برادران دینی خود در امور دنیوی آنان.

پی نوشت ها

[1] سوره ابراهیم، آیه 34؛ سوره نحل، آیه 18.

[2] بحارالأنوار، ج 94، ص 146.

[3] سوره تکاثر، آیه 8.

[4] تفسیر مجمع‏البیان، ج 5، ص 535.

[5] تفسیرالمیزان، ج 20، ص 354.

[6] بحارالأنوار، ج 78، ص 355.
منبع: حوزه نت

دکمه بازگشت به بالا