کافر سخاوتمند در قیامت

کافر سخاوتمند در قیامت

امام باقر علیه السلام فرمودند: مؤمنی در مملکت جباری زندگی می کرد. آن آدم جبار و ظالم به این مؤمن خشم کرد و خواست او را بگیرد و از بین ببرد. این مؤمن از آن مملکت فرار کرد و به مملکت دیگری رفت. در آن مملکت هم همه کافر و مشرک و غیر مسلمان بودند.(کافر سخاوتمند)

مشرکی این مؤمن را پناه داد و از او پذیرایی کرد. بعد از مدتی آن مشرک از دنیا رفت. فرشتگان عذاب به خاطر مشرک بودنش آمدند او را به آتش جهنم ببرند. فرشتگان رحمت هم از بهشت آمدند تا او را به خاطر این که مؤمنی را پناه داده و از او پذیرایی کرده است، به طرف بهشت ببرند. بین آنها نزاع شد. خداوند فرمود:

لو کان فی جنتی مسکن لمشرک لأسکثنت فیها و لکنها محرمه علی من مات مشرکاً و لکن یا نار هاربیه و لا تؤذیه؛ اگر در بهشت جایگاهی برای مشرکین می بود، تو را ساکن آن می کردم، ولی بهشت برای کسانی که به حالت شرک مرده باشند حرام است. پس ای آتش، از او گریزان باش و اذیت و آزاری به او نرسان!

یعنی اگر من عهد نکرده بودم که بهشت مخصوص افراد مؤمن و آنهایی است که اقرار به من دارند، او را به بهشت می بردم، ولی چون لازمه بهشت ایمان به من است، او را بهشت نبرید، ولی غذا به او بدهید، به خاطر اینکه یک مؤمنی را پناه داد و از او پذیرایی کرد. از این رو آتش جهنم بر او حرام شد، و غذایش را هم سر وعده به او می دادند.

از امام صادق علیه السلام پرسیدند: آیا غذایش از بهشت می آید؟ فرمودند: از هر کجایی که خداوند خواسته باشد.(المؤمن، ص 50؛ الکافی، ج 2، ص 189؛ بحارالانوار، ج 71، ص 288.) همین که در آتش جهنم نیست، خیلی مهم است. روزی هم برایش می رسد. یعنی در بهشت نیست، ولی آثار بهشت برای او هست. این به خاطر میهمانی و اطعام است.

میهمانی با کفر و شرک مبارزه می کند و بخل با ایمان. بخل انسان را به جهنم می برد، ولی میهمانی کردن و سخاوت، مشرک را از آتش جهنم نجات می دهد. اگر «لا اله الا الله» می گفت: کارش تمام بود. ولی توفیق نداشت. بهشت نرفت، ولی آثار و برکات بهشت برایش هست. (کافر سخاوتمند)

منبع: برگرفته از کتاب ضیافت: فضیلت و آداب مهمانی

دکمه بازگشت به بالا