عفت – حدود عفت- ضوابط برخورد با نامحرم

عفت – حدود عفت- ضوابط برخورد با نامحرم

باسلام و احترام حضور پرسشگرگرامی؛
جاذبه و حساسیت بین دو جنس مخالف به گونه ای است که هر چند فرد بخواهد رعایت مسایل شرعى و عرفى را در ارتباط خود با جنس مخالف بنماید، تمایلات نفسى و وسوسه هاى شیطانى قوى تر از آنند که انسان گرفتار خطرهاى بزرگ نشود. به همین جهت عقل اقتضا مى کند انسان خود را در معرض خطرى که بسیارى از خوش باوران را گرفتار کرده قرار ندهد. از سوی دیگر مطمئن باشید مادامی که شما به خوبی و درستی( بر اساس تعهدات دینی خود) عمل نمایید، ان شاءالله مشکلی وجود نخواهد داشت.
***عفت و حدود آن:
عفّت که خصوصیّت بارز یک زن مؤمنه است، به معنى پرده پوشى، پرواپیشگى، پاکدامنى، پارسایى و بلندطبعى مى باشد. عفّت جلوه هاى گوناگونى دارد و ما مى توانیم ظهور آن را در سه بخش اندیشه، گفتار و رفتار ملاحظه کنیم. ۱ـ عفّت در اندیشه؛ یعنى دورداشت فکر از عرصه هاى آلوده و ناهنجار. ۲ـ عفّت در گفتار: در اینجا سه موضوع مطرح است: الف) آهنگ و آواى سخن؛ رعایت ادب و عفت در کوتاهى یا بلند بودن آوا و آهنگ صدا، مورد تأکید اخلاق اسلامى است. ب) کیفیت القاء؛ سخن نازآلود و عشوه آمیز با نامحرمان، بى تردید از نمادهاى بى عفّتى در گفتار است تا جائى که خداوند به زنان پیامبر(ص) مى فرماید: با ناز سخن مگوئید تا آن کس که در دلش بیمارى است طمع نورزد. ج) درون مایه ى سخن؛ محتواى سخن ممکن است خوشایند و دلربا، یا ناخوشایند و دلگیر باشد. فرهنگ افتخار آفرین اسلام، براى حراست از عفّت در کلام و گفتار، با سخنانى که از حریم عفت دور است به مبارزه برخاسته است. مثلاً پیامبر مکرّم اسلام(ص) در روایتى مى فرماید: «هر کس بازنى که همسرش نباشد (نامحرم باشد) شوخى کند، خداوند براى هر واژه اى که در دنیا بر زبان رانده است، هزار سال او را زندان خواهد کرد». ۳ـ عفت در رفتار؛ شامل عفّت در پوشش و عفت جنسى است که مسأله حجاب در دین اسلام، همان عفّت در پوشش است. زن مسلمان پوششى را برمى گزیند که با هویت دینى، هنجارهاى اخلاقى و شخصیت والاى انسانى و ارزش هاى اجتماعى اسلام سازگار باشد. عفت جنسى در فرهنگ اسلامى جلوه هاى زیر را در بردارد:۱. پرهیز از نگاه آلوده. ۲. خلوت نکردن با نامحرم. ۳. تماس بدنى داشتند. ۴. نداشتن تجلّى تحریک آمیز در جامعه. ۵. گریز از عوامل تحریک آمیز. همه ى این پرهیزها به عنوان پاکدامنى آمده است. ره آورد عفّت، آرامش روحى، سلامت جسمانى، سلامت اخلاقى، سلامت نسل، پایدارى جمال و زیبائى، پایدارى خانواده، امنیت اجتماعى و پاک نامى است.
***ضوابط برخورد با نامحرم در محیط های مختلط:
خواهر گرامی برای آن که بتوانید بهترین برخورد را در مقابل نامحرم‌ها چه همکار باشد و چه غیر آن، داشته باشید تا جرئت جسارت کردن به شما را نداشته باشند، توجه کنید که هنجارهای شرعی زیر رعایت شود:
– در روابط و صحبت های خود با نامحرم بیش از حد گرم نگرفته و به بذله گویی نپردازند.
– مرز بین روابط شخصی و روابط کاری را رعایت نکنند.
– راه حل بسیار ساده است خود را درگیر مسائل حاشیه ای محیط کار نکرده و بر کار خود متمرکز باشید، در هر شرایطی کار درست را با حفظ حریم در گفتار، نگاه و … در محیط کار در پیش بگیرید.
-از گفتگوهای دوستانه، صمیمانه و تحریک کننده پرهیز شود .
– از نگاه های آلوده و شهوانی خودداری شود.
– حجاب کامل را رعایت بکند و بیشتر از ضرورت با همکاران نامحرم صحبت نکند و ارتباط نداشته باشید.
– قصد تلذذ و ریبه در کار نباشد.
– دو نفر نامحرم در محیط بسته، تنها نمانند.
– از گفتگوهای غیر ضروری و غیر لازم با نامحرمان اجتناب نمایید. هنگام صحبت با نامحرم نگاه خود را به پائین بیندازید و به هیچ قسمتی از بدن او خیره نشوید.
– در برخورد با نامحرم در هر پست و مقام و مکانی که باشد، متکبرانه برخورد نمایید که جرات طمع به شما را نکنند؛ چه رسد به رفتار سوء! منظور اینست که، با نامحرم، بدون اینکه صدای خود را نازک کنید آنگونه که با محارم خویش، حرف می زنید در کمال جدیت سخن بگویید. با آنان خودمانی نشوید و بگو و بخند نداشته باشید. اگر خوف آن دارید که به دام آنها بیافتید هرگز و به هیچ بهانه ای حتی به انگیزه ارشاد یا اصلاح یا نشکستن دل آنها، با روی خوش با آنها برخورد نکنید، چراکه کسانی که حیا و عفت اخلاقی ندارند کمتر در معرض تغییر و پذیرش قرار می گیرند.
– ظاهر و پوششتان را در شأن بانویی فرهیخته و مؤمن نگاه دارید. وضعیت ظاهری افراد به خودی خود، افراد خاصی را به سوی او می‌کشاند یا افرادی را از او دور می‌کند. همچنین شیوه گفتگو و حرکت و به نوعی حفظ وقار و حیاء نیز همان نقشى را دارد که پوشش زن ایفا مى کند و عدم رعایت آن، عواقب شومى در پى دارد. بنابراین همچنان در پوشش خویش دقت داشته باشید و سعی کنید به گونه ای باشد که جلب توجه نکند. (رنگ لباس، طرح لباس و…)
-از ارتباط با دوستانی که بین خود و جنس مخالف، حریمی قائل نیستند، پرهیز کنید؛ چرا که همنشینی با آنان سبب میشود که دیگران تصور کنند که شما نیز به اینگونه ارتباط، علاقه مندید.
-توسل به اهلبیت و کمک خواستن از آن ذوات مقدس، در همه ی امور را فراموش نکنید.
– در برخوردهاى کارى به گونه اى باشید که هیچ گونه راهى به سوء استفاده نامحرم ندهید. امام على علیه السلامفرمود: «خِیارُ خِصالَ النّاء شِرارُ خِصالِ الرِّجالِ، الزَّهْوُ وَ الْجُبْنُ وَ البُخْلُ فَاِذا کَانَتِ الْمَرأهِ مَزْهوه لَمْ تُمَکِّن مِنْ نَفْسِها وَ اِذا کانَتْ بَخیلَه حَفِظَتْ مالَها ومالَ بَعْلِها وَ اِذا کانَتْ جَبانَه فَرِقَتْ مِنْ کُلِّ شَى ءٍ یَعْرِضُ لَها»[ نهج البلاغه، حکمت ۲۳۴] ؛ «خصلت هاى نیک زنان، همان خصلت هاى بد مردان است؛ یعنى، تکبر، ترس و بخل. هرگاه زن متکبر باشد خود را در اختیار بیگانه نمى گذارد و اگر بخیل باشد مال خود و همسرش را حفظ مى کند و چون ترسو باشد از هر چیز مشکوک فاصله مى گیرد». سه ویژگى براى مردها مناسب نیست در حالى که براى زن ها خوب است (ترسیدن، بخیل بودن و متکبر بودن) همه این ویژگى ها در ارتباط با نامحرم است نه در مقابل شوهر یا محارم و خویشاوندان.
اگر زن مؤمنه و مسلمان متصف به اوصاف ذکر شده گردید و اخلاق و رفتار خود را بر طبق اخلاق اسلامى تطبیق نمود، و بعد در مواقع ضرورى، در بین مردم (اعم از زن و مرد) حضور پیدا کرد، نه تنها عیبى ندارد، بلکه نشان دهنده ى تقوا و پرهیزکارى در بُعد روابط اجتماعى مى باشد و نیز همه موظفند این مسائل را در ارتباطات اجتماعى مراعات نمایند. آرى حضرت زهرا سلام الله علیها گاهى در جامعه و در بین مردم حضور مى یافت، اما این حضور و ظهور حضرت، تبلور و نماد ایمان و تقوا بود و به همین دلایل است که ایشان شایستگى آن را دارد که نمونه و الگوى انسان ها تا روز قیامت باشد. با آرزوى اینکه خداوند به ما توفیق دهد تا از رهروان و دوستداران اهل بیت(علیهم السلام) باشیم. ان شاءالله
موفق ومؤید باشید.
َ

ممکن است این مطالب هم برای شما مفید باشد:

منبع: پرسمان دانشجویی

دکمه بازگشت به بالا