در مورد زندگانی امام حسن(ع) به طور خلاصه توضیحاتی ذکر کنید؟

پاسخ :
سخن راندن از شخصیتی همچون امام حسن مجتبی علیه السلام کاری است که از عهده یک جواب یا یک کتاب و یا حتی هزاران کتاب بر نمی آید با این حال به ذکر چند جمله مختصر از دریای بزرگ زندگانی ایشان می پردازیم:
تولد و کودکى:
امام حسن (علیه السلام) فرزند امیر مؤمنان على بن ابیطالب و مادرش مهتر زنان فاطمه زهرا دختر پیامبر خدا (صلی الله علیه واله) است.امام حسن (علیه السلام) در شب نیمه ماه رمضان سال سوم هجرت در مدینه تولد یافت .وى نخستین پسرى بود که خداوند متعال به خانواده على و فاطمه عنایت کرد.رسول اکرم (صلی الله علیه واله) بلا فاصله پس از ولادتش ، او را گرفت و در گوش چپش اقامه گفت .سپس براى او بار گوسفندى قربانى کرد، سرش را تراشید و هموزن موى سرش -که یک درم و چیزى افزون بود – نقره به مستمندان داد.
امام حسن هفت سال و خرده اى زمان جد بزرگوارش را درک نمود و در آغوش مهر آن حضرت بسر برد و پس از رحلت پیامبر (صلی الله علیه واله) که با رحلت حضرت فاطمه دوماه یا سه ماه بیشتر فاصله نداشت ، تحت تربیت پدر بزرگوار خود قرار گرفت .امام حسن (علیه السلام) پس از شهادت پدر بزرگوار خود به امر خدا و طبق وصیت آن حضرت ، به امامت رسید و مقام خلافت ظاهرى را نیز در اختیار گرفت، و نزدیک به شش ماه به اداره امور مسلمین پرداخت.
کمالات انسانى:
امام حسن (علیه السلام) در کمالات انسانى یادگار پدر و نمونه کامل جد بزرگوار خود بود . تا پیغمبر (صلی الله علیه واله) زنده بود، او و برادرش حسین در کنار آن حضرت جاى داشتند، گاهى آنان را بر دوش خود سوار می کرد و می بوسید و می بویید. از پیغمبر اکرم (صلی الله علیه واله) روایت کرده اند که درباره امام حسن و امام حسین (علیه السلام) می فرمود: این دو فرزند من ، امام هستند خواه برخیزند و خواه بنشینند ( کنایه از این که در هر حال امام و پیشوایند ).امام حسن (علیه السلام) بیست و پنج بار حج کرد، پیاده ، درحالى که اسبها نجیب را با او یدک می کشیدند.
فریاد رس محرومان :
در آیین اسلام، ثروتمندان، مسئولیت سنگینى در برابر مستمندان و تهیدستان اجتماع به عهده دارند و به حکم پیوندهاى عمیق معنوى و رشته‌ هاى برادرى دینى که در میان مسلمانان بر قرار است، باید همواره در تامین نیازمندیهاى محرومان اجتماع کوشا باشند.
پیشواى دوم، نه تنها از نظر علم، تقوى، زهد و عبادت، مقامى برگزیده و ممتاز داشت، بلکه از لحاظ بذل و بخشش و دستگیرى از بیچارگان و درماندگان نیز در عصر خود زبانزد خاص و عام بود. وجود گرامى آن حضرت آرام بخش دلهاى دردمند، پناهگاه مستمندان و تهیدستان، و نقطه امید درماندگان بود. هیچ فقیرى از در خانه آن حضرت دست خالى برنمى گشت. هیچ آزرده دلى شرح پریشانى خود را نزد آن بزرگوار بازگو نمى ‌کرد، جز آنکه مرهمى بر دل آزرده او نهاده مى‌ شد. گاه پیش از آنکه مستمندى اظهار احتیاج کند و عرق شرم بریزد، احتیاج او را برطرف مى ‌ساخت و اجازه نمى‌ داد رنج و مذلت سؤال را بر خود هموار سازد ! «سیوطى» در تاریخ خود مى‌ نویسد: «حسن بن على» داراى امتیازات اخلاقى و فضائل انسانى فراوان بود، او شخصیتى بزرگوار، بردبار، باوقار، متین، سخى و بخشنده، و مورد ستایش مردم بود.(1)
شهادت امام:
در تاریخ نقل شده که معاویه، مروان بن حکم را مأمور کرد که جعده دختر (اشعث بن قیس کندى) را که یکى از همسران امام حسن علیه السلام بود بر مسموم نمودن آن حضرت وادار سازد و با او عهد کند که اگر حسن از دنیا رفت وى را به همسرى یزید در آورد و صد هزار درهم نیز به او بدهد .(اشعث بن قیس) همان منافق معروفى است که پس از قبول اسلام، بوضع رسوا و فضاحتبارى مرتد گشته و سپس باز جبر اوضاع و احوال، او را به اسلام کشانیده بود و جعده بحکم انتساب به چنین عنصر پلیدى، روحا از هر کسى به قبول این معامله ى ننگین نزدیکتر بود .
امام جعفربن محمد صادق فرمود: اشعث در خون امیرالمؤمنین علیه السلام شرکت داشت، دخترش، حسن را مسموم کرد و پسرش محمد دست به خون حسین آلود .
و بدین ترتیب، منظور معاویه جامه ى عمل پوشید با این عمل، سرنوشت امتى تغییر یافت و بدبختى و تباهى آن را فرا گرفت و خود معاویه و اعقاب او نیز براى همیشه دچار انتقام و خون ریزى و آشوب شدند .و بالاخره با این عمل، آخرین سطر و آخرین فراز قرار داد صلح نیز بدست معاویه نقض شد .و امام حسن علیه السلام در آخرین لحظات زندگى درباره ى او چنین فرمود: جامش لبالب شد و به آرزویش نائل آمد، بخدا به وعده هایش وفا نکرد و در گفته هایش راست نگفت (2)

پی نوشتها :
1- کان الحسن رضى الله عنه له مناقب کثیره: سیدا، حلیما، ذاسکینه و وقار وحشمه، جوادا، ممدوحا…(تاریخ الخلفا، ط 3، بغداد، مکتبه المثنى، 1383 ه.ق، ص 189)
2- تاریخ مسعودى ( حاشیه ى ابن اثیر، ج 6 ص 55-56 )
منبع:سایت انوار طاها

دکمه بازگشت به بالا