چه عواملی آدم را از مرز حیوانیت دور می کند و به آدمیت نزدیک و تا کمال آدمیت پیش می برد؟

[ad_1]

در تعریف آدم گفته اند: آدم حیوانی ناطق است. حیوانیت فصل مشترک بین آدم و همه حیوانات دیگر است و فصل ممیز آدم از حیوانات را تعقل و تفکر دانسته اند. طبق این نظر، دوری از مرز حیوانیت به تفکر و تعقل است. این سخن درست است اما همه حقیقت را در بر ندارد. بلکه باید در تعریف آدم باید گفت: «آدم حیوانی ناطق پرستشگر است» یعنی فصل ممیز آدم از حیوانات دیگر تعقل و تفکر و فطرت خداجویی و بندگی اختیاری است. راه رسیدن به کمال آدمیت، پرستش و بندگی از روی تعقل و تأمل است. در این عبارت دقت شود: اولا، پرستش و بندگی و ثانیا این پرستش و بندگی از روی تعقل و تأمل می باشد. پس آدم در حد طبیعی، در مرز حیوانیت است که می خورد، می پوشد و تولید مثل می کند و به جنگ و گریز می پردازد و دیگر مسائل از این قسم. اما برای حرکت و پران شدن از مرز حیوانیت، ناگریز باید به فطرت خود رجوع کند و برای قرب الهی تلاش کند و این تنها از راه پرستش آگاهانه و متأملانه امکان دارد. چنانکه در تفسیر آیه شریفه: «ما خلقت والجن والانس الا لیعبدون؛ که ما جنیان و آدم ها را فقط برای بندگی آفریده ایم» (الذاریات، آیه 56).
«ای لیعرفون» یعنی خدا را بشناساند، زیرا شناخت و معرفت به خداوند متعال مقدمه پرستش آگاهانه است. پس برای پران شدن از مرز حیوانیت، لازم است ابتدا معرفتی صحیح پیدا کنیم که از آن به جهاد علمی تعبیر می شود و سپس مراحل معنویت و بندگی را از ابتدا تا انتها طی کنیم که از آن به جهاد عملی تعبیر می شود.
توصیه می کنیم در این زمینه ر.ک به کتاب : «سیر و سلوک، سید بحرالعلوم» که حقیقت سیر و سلوک به سوی خدا را بازگو می کند و «لب اللباب در سیر و سلوک اولی الالباب» تقریر درس اخلاقی استاد علامه آیت الله طباطبایی به قلم آیت الله طهرانی (هر دو از انتشارات حکمت) را مطالعه فرمایید که مراحل و منازل مختلف سیر معنوی آدمیت را بازگو کرده اند. هر دو کتاب به قلمی روان و شیوا به نگارش درآمده اند و در عین اختصار برای آنهایی که می خواهند مدارج آدمیت را طی کنند بسیار مفید است.
[ad_2]

دکمه بازگشت به بالا