Ultimate magazine theme for WordPress.

فلسفه قربانی کردن چیست؟ چون در زمانهای قدیم نیز این کار رواج داشته (منظورم قبل از زمان حضرت ابراهیم) به صورتهای مختلف.

[ad_1]

»قربانی کردن « نمادی از قطع دلبستگی و وابستگی ها و جلوه ای از ایثار مال و جان در راه محبوب واقعی و رضای خدا است . بنابراین اسرار قربانی و تأثیر آن در آمادگی روحی برای دوری از هرگونه منفعت طلبی و زیاده خواهی آشکارمی شود ,
از جمله آموزه های اسلام برای تکامل و رشد آدم ها, ایثار از جان و مال است ; یعنی , آدم , همه دارایی ها و امکاناتش را امانتی الهی بداند که باید در طریق بندگی هزینه کند. لذا آدم در مراحل مختلف زندگی امتحان می شود, از جمله امتحان حضرت ابراهیم (ع ) به قربانی کردن اسماعیل فرزند دلبند خود, (صافات , آیه 102).
البته آنچه که از قربانی کردن و رسیدن به مقام قرب الهی به وسیله ذبح گوسفند, لحاظ شده است , قطع علقه های روحی و مالی است که باعث زهدی قلب و طهارت نفس می گردد. خداوند متعال متعال می فرماید: »وقتی شما قربانی می کنید آنچه که متعلق به خدا است , زهدی شماست نه گوشت و پوست قربانی «, (حج , آیه 37). خلاصه این که ظاهر کار سر بریدن است ; اما واقعیت قضیه نهایت تسلیم , سرسپردگی , عشق و علاقه بنده به مولای خود است . چه عشقی بالاتر از این که آدم حاضر شود, عزیزترین کسان خود را برای رضای خالق خود با دست خود ذبح کند و قربانی نیز عاشقانه تسلیم شود;
والاترین صفت بنده در مقابل رب , همان تسلیم بودن اوست »و من احسن دینا” ممن اسلم وجهه لله و هو محسن «, (نساء, آیه 125) و ما مأمور به همین وظیفه و تکلیف هستیم و رشد ما در گرو آن است »فمن اسلم فاولئک تحروا رشدا”«, (جن , آیه 14) و تسلیم شدن در مقابل خدا; یعنی , پذیرش قلبی و عملی و با نهایت آرامش خاطر دستورات الهی .

تتمه
قربانی کردن در واقع نوعی جهاد با نفس درجهت زدودن تعلقات و وابستگی های دنیایی و مادی و رهایی از زندان مال پرستی و دنیاطلبی است . به قول حافظ:
غلام همت آنم که زیر چرخ کبودزهر چه رنگ تعلق پذیر آزادست
بنابراین قربانی نمادی از قربانی کردن هواهای نفسانی و ذبح نفس اماره است . دستور خداوند متعال به حضرت ابراهیم (ع ) در مورد ذبح حضرت اسماعیل (ع ) از احکامی است که به اصطلاح اصولیین »مصلحت در نفس امر است , نه در متعلق آن «; یعنی , خداوند متعال نمی خواهد که اهریمن ذبح شود; بلکه حکمت این دستور آن است حضرت ابراهیم (ع ) در پرتو این عمل با سرسخت ترین و ریشه دارترین عامل تعلق نفس که فرزند است مبارزه کند و با اطاعت از خدا, تعلق نفسانی را ریشه کن سازد. از طرف دیگر, حضرت اسماعیل (ع ) نیز با آماده شدن برای قربانی , با خودخواهی و حب نفس خود مبارزه می کند و هر دو با تمام وجود الهی می شوند. بنابراین دستور یاد شده , نقش تربیتی بزرگی در جهت رهایی از زندان نفس و تعلقات آن دو پیامبر (ع ) داشته و مقام و منزلت آنان را نزد خداوند متعال بالاتر برده است ; بدون آن که عملا اسماعیل کشته شود.
[ad_2]

پرسش و پاسخ

avatar
  اشتراک  
اطلاع از